Anubhavangal

അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു കവിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.എല്ലാരും അവളെ തന്നെ നോക്കുന്നതു പോലെ അവൾക്കു തോന്നി.അതൊന്നും അവൾ കാര്യമാക്കിയില്ല.ഇപ്പൊ ആരൊക്കെ അവളെ എങ്ങനെ നോക്കുന്നു എന്നതല്ല അവളുടെ മനസിൽ.കുറച്ചു നേരം മുൻപു അചഛന്റെ കൈയ്യിൽ നിന്നു കിട്ടിയ ചീത്ത ആയിരുന്നു .ലോകം തിരിഞ്ഞു മറിയുന്നതു പോലെ തോന്നി.അതു അചഛന്റെയും തെറ്റും അല്ലായിരൂനു.അരിയില്ലാരുന്നല്ലോ 1 മണിക്കൂർ കൂടെ പരിക്ഷ ഉണ്ടായിരുന്നെന്നു.അവൽക്കു അവളോടു തന്നെ വെറുപ്പു തോന്നി.ഒരു നിസ്സഹയാവസ്ത.അതു അവൾക്കെന്നും വെറുപ്പായിരൂനു.ഇതെ അവസ്ത അവൽ അനുഭവിച്ചതാണു 3 മാസം മുൻപു.അന്നും അവൾ പറയുന്നതു കേൾക്കാൻ അവൻ നിന്നില്ല.അവളെ ക്കുരിച്ചുള്ള തെറ്റിധാരണ അവൽ തിരുത്താനും പൊയില്ല.ജീവിതമല്ലേ പലരും വരും പോകും.അനുഭവങ്ങൾ മാത്രം ബാക്കി.

Ente Pranayam

എന്നെങ്കിലും വില്ലിക്കും എന്നു കരുതി അവൾ അവനെയും കാത്തിരുന്നു.അവന്റെ ശബ്ദം അവൾ കാതൊർത്തിരുന്നു.പക്ഷെ അവൻ വിളിച്ചില്ല.മനസിന്റെ ഏതൊ ഒരു കൊണിൽ അവൽക്കു അറിയാമായിരുന്നു അവൻ വിളിക്കില്ല എന്നു.എന്നിട്ടും കാത്തിരുന്നു.
ബ്ബാക്കി ഉള്ളവർക്കു ഇതു വെറും ഒരു ഇന്റർനെറ്റ്‌ പ്രണിയം.കണ്ടിട്ടില്ലല്ലോ പിന്നെന്താ മറന്നാൽ? പക്ഷെ അവൾക്കും അതു അങ്ങനെ ഒന്നായിരുന്നോ?? വെറും ഒരു നേരം പൊക്കു? പരസ്പരം കണ്ടിട്ടില്ലെങ്കിലും ഒരാൽക്കു മത്തൊരാലെ സ്നെഹിച്ചു കൂടെ?? ആതു അവർക്കിടയിൽ ഒരു പ്രശനമായിരുന്നോ?
ഠമ്മിൽ കാണുന്ന ദിവസത്തെ കുറിച്ചു അവർ കുറെ സ്വപ്നം കണ്ടിട്ടില്ലേ??എന്നിട്ടു പിന്നെ എന്തു കൊണ്ടു അവർക്കു താളം തെട്ടി.ഏല്ലാം അറിയാം എന്ന അവന്റെ തോന്നുലുകുലാണോ അതൊ തന്നെ അവൻ മനസിലാക്കും എന്ന അവളുടെ വ്യാമോഹമോ.പ്പക്ഷെ എന്തു കൊണ്ടൊ അവർ പിരിഞ്ഞു.ആവൽകു ഹൃദയതിൽ ഒരിക്കലും ഉനങ്ങാത കുറെ മുറിവുകളും കൊടുത്തു കൊണ്ടു.ആർക്കും ആരെയും ഒരിക്കലും മനസിലാകില്ല എന്നു എന്താ എല്ലാരും മനസിലാക്കാതെ??